“what the camera saw” / To project {Just/Art}* στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

“W.T.C.S.

what the camera saw”

Tο Project {Just/Art}* φιλοξενεί την Ευανθία Ρεμπούτσικα στο foyer του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Με βασικό ερώτημα αν μπορεί να επιβιώσει η τέχνη εκτός των κλασσικών, αναμενόμενων χωρών και αν μπορεί κυρίως να συμβιώσει με το δίκαιο, ο δικηγόρος Αλέξανδρος Κασσανδρινός ξεκίνησε το 2016 το project {Just/Art}* με σκοπό την προώθηση καλλιτεχνών και δημιουργικών ιδεών στο ευρύ κοινό, στα πλαίσια του οποίου διερευνά χώρους- ορόσημα ως σημεία τέχνης και την σχέση μεταξύ τέχνης και δικαίου.

Ξεπερνώντας αυτή τη φορά τα στενά όρια ερμηνείας του σκοπού του art project, το project {Just/Art}* φιλοδοξεί να δώσει και μια άλλη παράμετρο στο βλέμμα του θεατή προς την τέχνη σε έναν χώρο διαφορετικό από τους συνηθισμένους χώρους εκθέσεων.

Για τον λόγο αυτό στην πέμπτη έκθεση του το project {Just/Art}* παρουσιάζει τον φωτογραφικό ασπρόμαυρο, αλλά και έγχρωμο κόσμο της διεθνούς συνθέτριας Ευανθίας Ρεμπούτσικα στο foyer του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Ο σχεδιασμός της έκθεσης είναι εμπνευσμένος από τον πολύπλευρο χαρακτήρα της Ευανθίας και από την αστείρευτη επιθυμία της για τα ταξίδια. Η φωτογραφική ματιά της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, η αγορά μιας επαγγελματικής φωτογραφικής μηχανής, η ονειρική ανατολίτικη της μουσική και όχι μόνο στάθηκαν η αφορμή να στηθεί ένα φωτογραφικό ταξίδι με αφετηρία την Ελλάδα και προορισμό την Ανατολή, αλλά και την Ευρώπη και την Αμερική.

Η έκθεση αποτελείται από πενήντα ανέκδοτες φωτογραφίες της τελευταίας δεκαετίας και απεικονίζουν σκηνές από την ύπαιθρο, αλλά και το αστικό τοπίο της Ελλάδας, της Ανατολής και όχι μόνον. Εικόνες μοναδικές με την ματιά ενός ευαίσθητου καλλιτέχνη πάνω στα βήματα ενός μεγάλου περιπάτου από τον χειμώνα στο καλοκαίρι και από την Ελλάδα στο εξωτερικό, που υπακούοντας σε μια δική της εσωτερική παρόρμηση, έπαιρνε ότι της χρειαζόταν δίνοντας ένα προσωπικό ύφος στις φωτογραφικές της καταγραφές, εκφραζόμενη μέσα από αυτές.

Η έκθεση αυτή επιχειρεί να σκιαγραφήσει φωτογραφικά την πολυσχιδή προσωπικότητα της Ευανθίας Ρεμπούτσικα ενώ στοχεύει να κάνει τον θεατή να αφεθεί στη γοητεία των αντικατοπτρισμών και των αντανακλάσεων των φωτογραφιών της καλλιτέχνιδας. Οι φωτογραφίες της αποκαλύπτουν μια αθέατη πλευρά της πραγματικότητας, με μια ανόθευτη ποιητικότητα, που με σεμνότητα δικαιολογούν την παρουσία της και μας μεταφέρουν την εικόνα ενός αισιόδοξου ανθρώπου, με μία ιδιαίτερη αύρα ανθρωπιάς και τρυφερότητας, μεταφέροντας στον θεατή τις σκέψεις και τα συναισθήματα της.

Το foyer του δημοτικού θεάτρου Πειραιά, επιβλητικό και με την υψηλή αισθητική του φαντάζει ο πλέον κατάλληλος χώρος να φιλοξενήσει την έκθεση αυτή. Άρωμα θεάτρου, νοσταλγία, προσωπικότητα, ατμόσφαιρα και με μια διακόσμηση που ακολουθεί πιστά τον χαρακτήρα του ιστορικού νεοκλασικού κτιρίου, με τον εντυπωσιακό πολυέλαιο είναι η κατάλληλη αντίθεση στην φωτογραφική ματιά της Ευανθίας και η αφετηρία σε έναν νέο κόσμο έκφρασης τέχνης.

Την έκθεση επιμελείται ο Αλέξανδρος Κασσανδρινός, ενώ πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Πειραιά και υπό την αιγίδα του Δήμου Πειραιά.

Το συνοδευτικό κείμενο της έκθεσης υπογράφει η δημοσιογράφος Αγάπη Τσακπίνογλου.

Στον εκθεσιακό χώρο θα τηρηθούν τα μέτρα προστασίας, όπως αυτά έχουν εξαγγελθεί. Ο μέγιστος αριθμός των ατόμων που μπορούν να παρευρεθούν ταυτόχρονα στον χώρο είναι 20 άτομα.

Διοργανωτής: {Just/Art}*

Καλλιτέχνης: Eυανθία Ρεμπούτσικα

Χώρος Έκθεσης: foyer Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (1ος όροφος)- Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου αρ. 32

Διάρκεια Έκθεσης: 10-30 Ιουνίου 2021

Εγκαίνια Έκθεσης : Πέμπτη, 10 Ιουνίου, 19:00- 22:30

Στοιχεία Επικοινωνίας: τηλ. 210 7244850-1 – e-mail: alexandros@kassandrinoslaw.com

Με την υποστήριξη:

Και υπό την αιγίδα

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος | Takis: Κόσμος σε Κίνηση | έως τις 07 Νοεμβρίου 2021

Από τις 23 Ιουνίου έως τις 07 Νοεμβρίου 2021 το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) σε συνεργασία με το Ίδρυμα Takis – Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη και τις Επιστήμες (ΚΕΤΕ) παρουσιάζει μια μεγάλης έκτασης έκθεση με εμβληματικά γλυπτά του διεθνώς καταξιωμένου εικαστικού Takis (Παναγιώτης Βασιλάκης, 1925-2019).

Η έκθεση με τίτλο Τakis: Κόσμος σε Κίνηση, που πραγματοποιείται με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), θα παρουσιάσει 46 αντιπροσωπευτικά έργα του κορυφαίου Έλληνα καλλιτέχνη στον δημόσιο χώρο του ΚΠΙΣΝ, συστήνοντας, έτσι, μια συνολική παρουσίαση των γλυπτών του για τη νέα γενιά, αλλά και μια καινούργια θεώρηση της σημασίας του έργου του για εκείνους που ήδη το γνωρίζουν. 

Πάγια πρόθεση των εκθέσεων του ΚΠΙΣΝ, που από την αρχή της λειτουργίας του έθεσε ως στόχο τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του κοινού με τον δημόσιο χώρο, είναι η ανάδειξη της σημασίας της Τέχνης σε αυτόν. Επιστρέφοντας, λοιπόν, και πάλι μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη δια ζώσης διάσταση της εικαστικής εμπειρίας, τα γλυπτά του Takis έρχονται να συνομιλήσουν με τους επισκέπτες, αλλά και με το κτήριο του Renzo Piano, σε ένα χώρο διάδρασης και συνάντησης ανθρώπων κάθε ηλικίας. 

Στα έργα της έκθεσης περιλαμβάνονται τα εμβληματικά Αιολικά του Takis, Σινιάλα με Φως και Βίδες του Αρχιμήδη, τα Πυροτεχνήματα, αλλά και αντιπροσωπευτικά έργα του από τις ενότητες των Μουσικών Γλυπτών, των Μαγνητικών Τοίχων-Τέταρτη Διάσταση, των Σπειρών, των Ηλεκτρικών Βαρελιών, των Λουλουδιών και των Σφαιρών. 

Τα έργα μαζί, και το καθένα χωριστά, συγκροτούν έναν «κόσμο σε κίνηση», έναν κόσμο τον οποίο οι επισκέπτες θα μπορούν να εξερευνήσουν και να συνδεθούν μαζί του, σε μια έκθεση που θέτει στο κέντρο της, μεταξύ άλλων, την ενασχόληση του καλλιτέχνη με τους φυσικούς νόμους, με τις κοσμικές δυνάμεις του σύμπαντος, στην προσπάθειά του να ορίσει με υλικό τρόπο τις αόρατες δυνάμεις. Η δουλειά του Takis προκύπτει από τη σύνθεση  ενός μεγάλου φάσματος ιδεών και εμπειριών – από την εντατική επιστημονική έρευνα έως την αρχαία φιλοσοφία και την πνευματικότητα – και σφυρηλατεί ένα μοναδικό όραμα που συνεχίζει να εξελίσσεται ακόμα και σήμερα μέσα από τη συναναστροφή μας με το έργο του.

Στο πλαίσιο της έκθεσης, το ΚΠΙΣΝ θα πραγματοποιήσει εκπαιδευτικά και σχολικά προγράμματα, καθώς και εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες με αφετηρία τα γλυπτά του Takis.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Τakis: Κόσμος σε Κίνηση

Διάρκεια έκθεσης:
23 Ιουνίου – 7 Νοεμβρίου 2021
(Μουσικά Γλυπτά στον Θόλο: 23/06 – 08/08)

Ώρες λειτουργίας:
Καθημερινά 06.00-00.00

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη

Η έκθεση αποτυπώθηκε φωτογραφικά από τον Πάνο Κοκκινιά.

Το Music Room στον Θόλο δεν θα είναι προσβάσιμο από το κοινό τις ακόλουθες μέρες και ώρες:

Δευτέρα  28/06 & 05, 12, 19, 26/07 | 19.00 – 21.30

Πέμπτη 01, 08, 29/07 & 05/08 | 18.30- 20.30

Πηγή: Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ)

MΙΜΑ Museum – Brussels | Exhibition: The ABC Of Porn Cinema | from 26.06.2021

In 2013, the ABC, Brussels’ last old-school adult cinema still showing 35mm films, was shut down. Its archive, meticulously built over the forty years of its existence, was salvaged by Cinema Nova, allowing the veil of a bygone era devoured by the digital revolution to be lifted.

The exhibition “The ABC of Porn Cinema” spans four decades of activity by the aforementioned theatre, and in doing so recalls the world that surrounded it. Through numerous documents, posters, hand-painted billboards, engraved press plates and censored photos retrieved from the ABC, plus an accompanying art installation, an obscure part of our culture destined to be buried in the annals of history can once again be rediscovered and reappraised. Indeed, these historical archives are exceptional and unique, unafraid to indulge in humour or to drum up reflection and controversy.

An exhibition created by the Nova cinema and the MIMA with the participation of the Gogolplex collective.

(Prohibited under 18 years old)

Source: MIMA Museum

“Ακούω – Αγγίζω – Αισθάνομαι” από το Οικομουσείο Ζαγορίου

Το Οικομουσείο Ζαγορίου, με έδρα τα Άνω Πεδινά Ζαγορίου, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του πολιτικής για το έτος 2020 – 2021, σας προσκαλεί στο διαδικτυακό ενημερωτικό σεμινάριο που διοργανώνει σχετικά με το μουσειοπαιδαγωγικό πρόγραμμα «Ακούω – Αγγίζω – Αισθάνομαι» για ανθρώπους με προβλήματα όρασης στο Ζαγόρι. Η δράση υλοποιείται με την ευγενή υποστήριξη και χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση.

Τι κάνουμε;

Αναλυτικότερα η Δράση «Ακούω – Αγγίζω – Αισθάνομαι», αφορά τα άτομα με προβλήματα όρασης, αποσκοπώντας σε μια βιωματική εμπειρία μέσω της διάδρασης με τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά του Ζαγορίου, ιδωμένη μέσα από την ενεργοποίηση των υπόλοιπων αισθήσεων, υποστηριζόμενη από σύγχρονα τεχνολογικά μέσα.

Η δράση συν- υλοποιείται σε συνεργασία με την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Ηπείρου, Βορείου Ιονίου και Δυτικής Μακεδονίας και το Κέντρο Καινοτομίας Fab-Lab Ιωαννίνων.

Στο σεμινάριο θα φιλοξενηθούν εισηγήσεις σχετικά με το ζήτημα της ευαισθητοποίησης και της προσβασιμότητας των ατόμων με προβλήματα όρασης τόσο στους μουσειακούς χώρους, όσο και στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Ποιοι είμαστε;

Το Οικομουσείο Ζαγορίου υφίσταται από το φθινόπωρο του 2014 και αποτελεί ένα ανοιχτό μουσείο, γεωγραφικά προσδιορισμένο και κοινωνικά προσανατολισμένο με κύριο στόχο τη διατήρηση, μελέτη και ανάδειξη του πολιτιστικού τοπίου του Ζαγορίου μέσα από συμμετοχικές και κοινωνικές δράσεις που προσανατολίζονται στην ενδογενή και βιώσιμη τοπική ανάπτυξη.

Το Οικομουσείο Ζαγορίου μέσα από τις δράσεις του συμβάλλει δυναμικά στην πολιτισμική επικοινωνία, την προσβασιμότητα και ιδιαίτερα στην προσέλκυση των ανθρώπων με προβλήματα όρασης.

Διαδικτυακό ενημερωτικό σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στις 27 Φεβρουαρίου και 06 Μαρτίου 2021.

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στην παρακάτω φόρμα:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSduC3nST3nyQzcWkVeUCtnz1YtD3n9-pic1W8yiZyxi_4DO2Q/viewform?vc=0&c=0&w=1&flr=0

Επισυνάπτεται το πρόγραμμα του σεμιναρίου:

10 + 1 Paintings for Valentine’s Day

Love is all round. Valentine’s Day is almost here.

Celebrate love with these 11 paintings, you probably did not know or have never seen before.

Jean-Honore Fragonard – The Bolt, c.1778, Musee du Louvre
oil on canvas

Jean Auguste Dominique Ingres – Raphael and the Fornarina, 1814, Harvard Art Museums/Fogg Museum, Bequest of Grenville L. Winthrop
Oil on canvas

Gustave Courbet – The Happy Lovers , c. 1844, Musée des Beaux-Arts de Lyon
oil on canvas

John Everett Millais – The Black Brunswicker, 1860, Lady Lever Art Gallery, National Museums Liverpool
Oil on canvas

Pál Szinyei Merse – Lovers, 1870, Hungarian National Gallery
Oil on canvas

Theodore Jacques Ralli – The kiss, 1887, Private Collection
Oil on canvas


Pablo Picasso – Les amants dans la rue, 1900. Private Collection
Oil on canvas


Egon Schiele – The Embrace, 1917, Belvedere Museum, Vienna
oil on canvas


 Lucian Freud  – And the Bridegroom, 1993, Private Collection
oil on canvas


Rosemary Lowndes  – Lovers in August, Paris, 1998, Private Collection
oil on canvas


Théodore Géricault – Three Lovers, about 1817–1820, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles
Oil on canvas

Accessibility in ancient Greece: Ramps in sanctuaries

These shrines and temples prove that inclusion and accessibility are ideas from ancient Greece
Steps have always been an insurmountable obstacle for people with walking difficulties. The solution was already over 2000 years ago: ramps.

Given the state of medicine in the 4th century BC It is quite obvious that people with walking difficulties were not an uncommon sight in ancient Greece: Poorly healed fractures, war injuries or gangrene could cause those affected to limp or even lose limbs – to name just a few examples. In the writings of the most famous doctor of antiquity, Hippocrates, who lived in the 5th and 4th centuries BC There is talk of congenital club feet, amputations and numerous other reasons why people had to use crutches. Others who could not walk were carried in litters or rode donkeys. There were no wheelchairs. But there was something that is still important today: accessibility.«Antiquity» explains.
Sneed found that ramps are more common in some sanctuaries than others. This was most noticeable in the sanctuary of Asclepius in Epidaurus, in the northwest of the Peloponnese. Asclepius was regarded by the Greeks as the god of healing, represented with a staff around which a snake winds: the Aesculapian snake, named after the Latin form of the god’s name. The so-called Aesculapian staff can still be seen today in the shop signs of pharmacies in Germany and in the flag of the World Health Organization (WHO).

Epidauros, ancient health resort with barrier-free access

The Theater of Epidaurus was perhaps less accessible than other buildings in the sanctuary.


Asclepius brought healing to the Greeks in their sleep in the form of trauma oracles. In addition to his temple, there were therefore multi-storey hall buildings in Epidaurus, in which the sick lay down for a healing sleep – for days or even weeks. Epidaurus in the 4th and 3rd centuries should be thought of as a flourishing health resort rather than a quiet place of worship. Public bathing establishments were used for hygiene, and the patients and their companions were also entertained: there was a stadium for sporting competitions and a stage theater with a semicircular grandstands for 14,000 spectators built into the slope, which, thanks to its perfect symmetry and acoustics, was one the architectural highlights of antiquity applies.

It stands to reason that many people with ailments went to the sanctuary of a healing god – and according to Sneed that explains the noticeably large number of ramps. These made the buildings accessible to everyone who had difficulty climbing stairs: people with disabilities, the elderly, pregnant women or small children. The archaeologist admits that this may not have been the only function of these ramps, but it was a major factor in their construction.
The ramps in Greek sanctuaries have received little attention so far. If anything, the assumption was that they were used to drive sacrificial animals into the building – a rather questionable interpretation, because the sacrifice took place at the altar, which in all Greek temples was in front of the eastern front of the building and never in it.


Specialization in certain ailments?


Now ramps are not as common in all Asclepius sanctuaries as in Epidaurus. Like other archaeologists, Sneed thinks it is conceivable that individual sanctuaries were specialized in certain types of diseases or ailments. In Epidaurus and another shrine with a noticeably large number of ramps in Corinth, this could have been mobility restrictions according to Sneed. In their opinion, the numerous votives, i.e. gifts to the deity, which have an anatomical shape, human leg and foot models made of ceramic, for example, speak for this.
This derivation is very speculative, however, because leg votives are also found in numerous other contexts, for example in a so-called summit sanctuary of the Minoans on Crete, which was used around a millennium earlier. It is located on a 230-meter-high hill – hardly ideal for people with walking difficulties.
However, according to Sneed, the existence of the ramps does not mean that the ancient Greeks were particularly progressive: They knew neither civil rights movements nor organized groups that campaigned for the rights of minorities. But the motivation behind the decisions of the Greek architects and builders can be clearly seen, as well as the effect these decisions had on individuals in society.

The ramp at the entrance to the Temple of Asclepius from Epidaurus.
Zde / Wikimedia / 
CC BY-SA 4.0

No division into “healthy” and “disabled”


In fact, there are numerous indications that the Greeks did not see physical impairment as a characteristic that divided people into two groups, as is common today: healthy people and people with disabilities, whose inclusion is hotly debated in school classes, for example. In ancient Greece they were normal; the decisive factor was rather whether they could fulfill the role that was intended for them in society.

With women, for example, a physical handicap may not be considered nice, but it was much more important whether the woman could have children. So people with mobility problems could be kings and military men like Agesilaus of Sparta. They were able to give birth to powerful men like Labda with the “lame leg”, whose son Kypselus became ruler of the city of Corinth. They could be tragic heroes of legends, like Oedipus, the king’s son, whose ankles had been pierced as a baby and whose name means “swelling foot”. And even gods could have a handicap like Hephaestus, the god of blacksmithing: he limped.

Source: NZZ Neue Zürcher Zeitung – Esther Widmann

The Mary Katrantzou Spring/Summer 2020 show at the ancient Temple of Poseidon on Cape Sounion

The Spring/Summer 2020 Mary Katrantzou show is a celebration of Greek heritage, history and culture, exceptionally shown against the breathtaking backdrop of the ancient Temple of Poseidon on Cape Sounion to celebrate the 30th anniversary of the founding of ELPIDA, the Association of Friends of Children with Cancer, established by Mrs. Marianna V. Vardinoyannis. A show in the present, celebrating a past, for a charity which gives hope for the future for thousands of children.

Echoing Ancient Greek belief in the pure power of colour – tied to the humours of the body, and part of the same lifeforce – each outfit is executed in a single hue, including tonal embroideries of feathers, beads and Swarovski crystal. Here, as Plato wrote, “colour is a flame, which flows forth from each sort of body” – Aegean blue, Tyrian purple, the white and black of marble. The collection as a whole is a prismatic, refracted spectrum – a spectrum of both colour and inspiration.

All roads lead to Greece: shoes are Ancient Greek Sandals, handmade locally by skilled Greek craftsmen using traditional techniques that have existed for centuries. Fine jewellery comes from the storied archives of the house of BVLGARI – established and based in Rome, but whose founder Sotirio Voulgaris was born in the mountains of Greece, in another unexpected, unanticipated link. The music to the show has been specially created by the Academy Award-winning Greek composer Vangelis. Indeed, a fil rouge of heritage, tying everything back to Greece, runs through every aspect of culture today. Those threads inspire Mary Katrantzou: here, she weaves them together to form the fabric of this specially-created collection. Music by Vangelis.

Heritage Alert: In situ preservation of antiquities at the Venizelos Metro Station in Thessaloniki, Greece

The 20th ICOMOS General Assembly held in December 2020 adopts a resolution concerning the in situ preservation of antiquities at the Venizelos Metro Station in Thessaloniki, Greece.

Dowload the letter sent to the Hellenic authorities and the full Heritage Alert.

Photo Credits: Flickr/Konstantinos Stampoulis

Source: ICOMOS